จะว่าไงดีนะ?

555 มาอีกแล้ว ผลิตผลจากการหนีความจริง

มันคือฟิค! D.Gray-Man เป็นคู่ Allen x Kanda

และมันเป็น Y-Type ใครไม่ชอบอย่าอ่านนะก๊ะก้า~~~!!!

รายงาน 3 เล่มล่ะ? - ก็สาปส่งลงนรกพร้อมคนทำวันพรุ่งนี้ไง ถามได้ (เอ๊ะ???)

ที่อยากจะบอก...มันมั่วได้ใจครับเรื่องนี้...ต้นไม้เอย พิษเอย วิธีการปฐมพยาบาล (?) แบบแม่งๆ

ไงๆ ก็อภัยกันด้วย ตอนนี้ไม่มีเวลาค้น ปั่นๆ กระจุยๆ

ถามพี่เอสแล้ว พี่เอสบอกว่ามันไม่ตลกนี่!

ห้ามขำด้วย งืออออออ TT[]TT!!!

มาๆ ไปอ่านกัน

ทิ้งคอมเมนต์ไว้เป็นกำลังด้วยนะฮะ


- Immoral Lust -

By Zakuro

Start:

ไอ้เรื่องที่จะให้มาเห็นอกเห็นใจคนอื่นน่ะ...งี่เง่าสิ้นดี

ไอ้คนที่ดีแต่ทำเป็นใจดี เสียสละเพื่อคนอื่นก็เหมือนกัน

ไม่ว่าใคร ไม่ว่าอะไรก็บ้าบอทั้งนั้น

ถึงจะถูกเรียกว่าคนไร้เพื่อน ไม่มีใครคบก็ไม่สำคัญ

ถ้าจำเป็นต้องมีเพื่อนหรือคนรักเพื่อไม่ให้เหงาล่ะก็...ไม่มีก็ไม่เห็นเป็นไร

เหงาบ้าบออะไร...ทุเรศน่า

เพื่อน อย่างนั้นเหรอ?

คนรักก็เหมือนกัน ยิ่งไร้สาระไปกันใหญ่

ทุกวันนี้ก็ตายกันอย่างกับใบไม้ร่วง น่าสมเพช

ยังจะเอามาถ่วงแข้งถ่วงขา...แค่ตัวเองก็จะเอาไม่รอด

จะตายไม่ได้...เพราะเราจะตายไม่ได้

โทมะครับ

ขอรับท่านวอคเกอร์? ชายในชุดคลุมสีขาวหันมาหา

คือว่า... เด็กหนุ่มผมขาวมองไปยังเจ้าของเรือนผมสีดำที่เดินนำทิ้งระยะพอสมควรด้านหน้าแล้วก็หันมองคนที่เดินอยู่ข้างๆ กันก่อนจะชั่งใจถามออกไป

คันดะน่ะครับ...

ขอรับ? เมื่อดูแล้วว่าอเลนเหมือนไม่กล้าพูดออกมา โทมะจึงพยายามช่วยส่งให้

คันดะ...เคยทำหน้าอย่างอื่นนอกจาก...อารมณ์เสีย อารมณ์เสีย แล้วก็อารมณ์เสียมั้ยครับ?

หลังจากฟังคำถามจบ โทมะก็หยุดชะงักจนอเลนต้องหยุดตาม

ถามทำไมขอรับ?

ก..ก็สงสัยธรรมดาๆ ถ้าไม่รู้ก็ไม่เป็นไรหรอกครับ อเลนยิ้มแห้งๆ พร้อมโบกไม้โบกมือประกอบ

ไม่ขอรับ...ก็พอจะเคยรู้เคยเห็นมาบ้าง

จริงเหรอ? อเลนเผลอแสดงท่าทีสนอกสนใจ

ขอรับ โทมะมองไปยังคนที่ยังจ้ำนำอยู่ด้านหน้าไม่หยุดก่อนออกเดินต่อโดยมีอเลนรีบเดินตามมา

ก็...เคยเห็นใบหน้าที่เหมือนกับจะเขิน แล้วก็ตอนยิ้มนิดหน่อยขอรับ ดูเหมือนจะแสดงออกมาเฉพาะต่อหน้าท่านผู้นั้นเพียงคนเดียว

ใครเหรอครับ?

ท่านราบี้ หลานชายของท่านบุ๊คแมนขอรับ ท่านวอคเกอร์คงยังไม่รู้จัก ทั้งสองท่านดูเหมือนจะรู้จักกันมานาน เพราะเท่าที่เห็นก็มีเพียงท่านราบี้เท่านั้นล่ะขอรับที่กล้าพูดเล่นกับท่านคันดะ

อ..อือ... อเลนพยักหน้ารับรู้

สนใจอะไรแปลกๆ นะขอรับ

อะ...ฮะๆ...ก็...ก็น่าสนใจออกไม่ใช่เหรอ? อเลนลอยหน้าลอยตาทำไม่รู้ไม่ชี้

การที่คันดะมีนิสัยอย่างที่เห็นก็ไม่ใช่เรื่องอะไรที่เขาจะต้องไปใส่ใจ เพียงแต่นิสัยที่ว่าออกจะแปลกไปสักหน่อยถ้าจะบอกว่าเป็นนิสัยดั้งเดิมของเจ้าตัว สำหรับอเลนแล้วคิดอยู่ว่าการแสดงออกของคันดะแข็งกร้าวจนเหมือนทำตัวเป็นขบถไปอย่างนั้นเอง อาจจะเพราะทิฐิบางอย่างของเจ้าตัวที่ไม่มีใครรู้ แต่มนุษย์เราจะทำหน้าเครียดอยู่ตลอดคงเป็นไปไม่ได้ ถึงจะมั่นใจอย่างนั้น...แต่ก็ไม่เคยเห็นสีหน้าแบบอื่นของคันดะเสียที พอได้ยินว่ามีสีหน้าอื่นอยู่ก็อยากจะเห็นอยู่เหมือนกัน

จะว่าไป...มันก็ผิดปกติที่เขาเอาแต่คิดถึงเรื่องของคันดะ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากเป็นพิเศษ จะเพราะอะไรก็คงไม่สำคัญนัก

คันดะตอนเด็กๆ เนี่ย...จะวิ่งเล่นแบบคนอื่นๆ มั้ยนะ... เผลอพึมพำออกมาอย่างนั้นเบาๆ แต่ออกจะผิดจังหวะไปเล็กน้อยเมื่อรู้สึกตัวอีกทีคนที่พูดถึงก็ยืนอยู่ไม่ไกลเพราะหยุดรอให้โทมะและอเลนที่รั้งท้ายตามมาทัน

ไม่วิ่ง ไม่เล่น สายตาขวางโลกจ้องเขม็งมาที่เด็กหนุ่มผมขาว

ค..ครับ ฝ่ายที่ทำพลาดได้แต่หัวเราะแห้งแล้ง

ข้างหน้านี่มีเมืองเล็กๆ อยู่ จะพักมั้ย? สายตาของคันดะย้ายไปที่โทมะ แสดงให้เห็นชัดว่าไม่ได้ใส่ใจอเลนแต่อย่างใด

ไม่เป็นไรขอรับ ท่านคันดะต้องรีบไปปฏิบัติภารกิจต่อไป ควรจะรีบ โทมะตอบเรียบๆ

ก็ดี

หลังจากเรื่องของตุ๊กตาลาล่าแล้ว อเลนได้รับมอบหมายให้นำอินโนเซนส์กลับไปยังศาสนจักรแห่งความมืด ส่วนคันดะนั้นจะตรงไปปฏิบัติภารกิจใหม่ต่อไป ตอนนี้ที่ยังร่วมทางกันอยู่เพราะทางผ่านเป็นทางเดียวกัน แต่อีกไม่นานก็จะถึงเวลาแยกทาง

ความเปลี่ยนแปลงของคันดะมีออกมาให้เห็นเล็กน้อย จากที่ไม่ใส่ใจคนอื่น ก็เริ่มจะสนใจขึ้นมาบ้าง ถึงตาจะขวางหรือปากจะร้ายไม่ต่างจากเดิมแต่ก็ถือว่าเป็นไปในทางบวก อย่างน้อยๆ...สำหรับอเลนแล้ว ลึกๆ...อาจจะลึกมาก...ก็ดูเป็นมิตรขึ้นมาบ้าง

แล้วแกล่ะเจ้าถั่วงอก กินอย่างกับตายอดตายอยากมาจากไหน เฮอะ...ควายอดข้าว

ค..ควาย... ถึงหางเสียงนั้นจะเบา แต่อเลนก็ได้ยินชัดเต็มสองหู

เออ ควาย คันดะทำหน้าเหมือนไม่พอใจที่อีกฝ่ายยังอุตส่าห์ได้ยิน

แต่ควายไม่กินข้าว

ช่างหัวมันสิ ฉันด่าแก ไม่ได้ด่าควาย

เสียงลมพัดหวีดหวิวฝ่าความเงียบหลังการต่อปากต่อคำจบสิ้นลงแบบแปลกๆ คันดะไม่หลบตาไปไหน อเลนก็ได้แต่มองตอบ จนปัญญาจะสรรหาคำไปสู้

อ..เอ่อ... กลายเป็นโทมะที่ทำลายบรรยากาศชวนให้ลงไม้ลงมือนั้นลง เดินทางกันต่อเถอะขอรับ

ก็ไปสิ พูดจบคันดะก็เชิดหน้าออกเดินนำออกไปก่อนเช่นเคย

ผมเป็นควายเผือกไปแล้วแน่ๆ เลย อเลนหันไปกระซิบกระซาบกับโทมะ...ที่ว่าเป็นมิตรขึ้น...สงสัยจะคิดไปเอง

รีบๆ เดินถั่วงอก!

ก็ยังเป็นถั่วงอกเหมือนเดิมอยู่ดีนั่นแหละนะ...

ทั้งๆ ที่บางทีก็รู้สึกถึงความโดดเดี่ยวผ่านเบื้องหลังของอีกฝ่าย แต่พอรู้ตัวอีกทีคันดะก็มองไปข้างหน้าด้วยแววตาแข็งกร้าวนั้น พยายามยืนหยัดด้วยความเข้มแข็งที่เขาคงไม่อาจเข้าใจได้...ไม่ยิ้ม ไม่หัวเราะ ไม่พูดเล่น ไม่สนใจใคร มุ่ง